Verslaggever Menno Koenst verbleef een weekend lang met 30 andere singles in een kasteel in de Ardennen. "Als jij vanavond niet neukt, dan weet ik het ook niet meer." Een verslag.

Het is zaterdagnacht drie uur en in de zogeheten openhaardkamer is iedereen in een uitgelaten stemming. De meeste aanwezigen hebben vanaf hun eerste glas rosé, vanmiddag in de gigantische tuin, een gestaag drinktempo aangehouden en hangen nu onderuitgezakt in de chique fauteuils. Een enkeling geeft een heel persoonlijke interpretatie aan het fenomeen voetmassage. Harold: "zal ik eens lekker aan je grote teen zuigen? Dan trekt de spanning er een beetje uit. Marije:"ik heb nog niet gedoucht na de wandeling hoor, maar als je het lekker vindt, ga gerust je gang."

Anderhalve maand geleden viel mijn oog op een advertentie met de tekst '15 mannen, 15 vrouwen, 25 tot 39 jaar, allen HBO of WO, samen een weekend in een kasteel in de Ardennen. Meer info: plannetjesmaker@hotmail.com. Twee e-mails en drie weken later had ik me ingeschreven, 249 euro betaald en kreeg ik de lijst van deelnemers toegestuurd, zodat er alvast carpool-afspraken gemaakt konden worden.

Vrijdagmiddag, iets na enen, pik ik in Amsterdam achtereenvolgens op: Mariska (vrolijk, blond, hip brilletje), Jaap (goedlachs, gemillimeterd haar) en Marijke (aantrekkelijk, slank, brede glimlach). Van de zo gevreesde blind date spanning is tijdens die rit, die vanwege een wel erg lange file ruim vier duurt, weinig te merken. Er gaan wat hapjes rond, er worden wat grappen gemaakt, en om een uur of zes kloppen we op de deur van een kasteel dat in de Efteling niet zou misstaan: Chateau de Presseux.

De Kasteeldeur gaat niet open, althans, nog niet. "Kan gebeuren, zal initiatiefnemer Harold Blanken (37) later zeggen. "Er wordt niet zo op tijd gelet tijdens zo'n weekend. Iedereen moet het naar zijn zin hebben. Niks moet, alles mag. Uit de vorige weekenden is gebleken dat de sfeer het beste is als er niet al te veel georganiseerd wordt en iedereen doet waar hij of zij zin in heeft. Ik ga ook niet als een woudloper de groep bij elkaar houden."

Inmiddels is de deur van het kasteel geopend. Het voelt nog het meest als een schoolreisje: omringd door leeftijdsgenootjes, in een vreemde omgeving die niemand kent en de wetenschap dat er nog allerlei avonturen in het verschiet liggen. Jaap (31 jaar en medewerker van een charitatieve instelling) en ik dumpen onze tassen op de twee bedden in een enorm grote en mooie slaapkamer. De badkamer is eveneens geweldig: hij is ongeveer vijf bij vijf meter, met een rijzige palm naast het raam en een klassiek bad op poten in het midden.

Als we even later in de keuken staan, kunnen we meteen aan de slag. Ed (33 jaar, vertegenwoordiger voor een elektronische groothandel) is de vaste kok van VillaVibes. Ed was een paar maanden geleden zelf deelnemer geweest van een editie van VillaVibes, en zijn kookkunsten vielen zo in de smaak dat hij nu elk weekend mee mag. Hij vindt het geweldig. Ik heb een van de kasteelkamers voor mezelf, met eigen bad en zitkamer, hoef maar een paar uur per dag te werken en kan verder gewoon met de rest meedoen. En het blijft natuurlijk een luxe positie als je om de twee weken weer een nieuwe groep vrijgezelle vrouwen over de vloer krijgt. Hoewel, toen ik in juli meeging heb ik een meisje ontmoet, en met haar heb ik toch wel een soort van relatie nu. Over twee weken gaat ze weer mee naar dit kasteel, maar dan als mijn date."

De eerste avond is iedereen rond negenen binnen. Vijftien vrijgezelle vrouwen en vijftien vrijgezelle mannen tussen de 25 en 39 scharen zich rond de eettafel. Er is lasagne en er is een vragenrondje, eigenlijk het enige onderdeel van het weekend dat van tevoren is gepland. Iedereen heeft de vragenlijst al eerder per e-mail ontvangen, zodat men zich heeft kunnen voorbereiden. Naam, leeftijd, baan, lijfspreuk, droom; dat soort onderwerpen komen aan bod, maar behalve Harold, gespreksleider met stoppelbaard, spreekt nog niemand zich echt uit.

Terwijl velen na de koffie snel weer overgaan op de wijn, wordt initiatiefnemer Harold -zelf ook single- ondervraagd over de vorige groepen. "Deze groep lijkt me wat aardiger en enthousiaster,"zegt hij. "Ja, ja,"zegt Marije, mijn reisgenote met de brede glimlach, "dat zeg je tegen iedereen, gewoon om ons het gevoel te geven dat we leuker zijn." "Nee, dat is echt zo, maar meer ga ik natuurlijk ook niet vertellen, want een beetje discreet moet ik wel blijven. Ik kan wel zeggen dat gemiddeld ongeveer een kwart van de deelnemers een meer of minder serieuze relatie aan deze weekenden overhoudt."

Terwijl Harold later op de grond met een van de vrouwen uit mijn top 3 zit te kletsen (ik vrees dat we dezelfde smaak hebben), grijpen twee deelnemers met gitaar hun kans. Gezamenlijk spelen ze meezinger na meezinger. Ik word hier altijd enorm onrustig van. Enerzijds omdat ik niet zo'n meezinger ben, anderzijds omdat ik niet ben gekomen om naar covers van Herman van Veen te luisteren. De vrouwen denken daar overigens heel anders over. "Als jij vanavond niet neukt, dan weet ik het ook niet meer,"zegt Harold tegen een van de gitaristen en vertrekt naar zijn eigen kamer.

Ik vlucht naar de keuken en tref daar Ed; hangend op het aanrecht rookt hij een laatste sigaret. Ed is een Brabander, maar hij blijkt zoals meerdere deelnemers, in Amsterdam te wonen. Dat is niet zo vreemd, want meer dan de helft van alle huishoudens in Amsterdam bestaat uit één persoon. En daarvan is het merendeel tussen de 25 en 39. Tel daarbij de bijna 50.000 eenoudergezinnen en je waant je in een singles paradise. Toch vreemd dat ik ze dan nooit ben tegengekomen.

Het ontbijt staat zaterdag pas vanaf half elf op tafel. Ed is tenslotte ook mee voor de gezelligheid. Daarna lummelt iedereen een beetje rond; beetje koffie drinken in de tuin of een wandeling maken in de bosrijke omgeving. Manon en Ed gaan boodschappen doen, ik blijf achter met Harold. "Mooier dan nu kan mijn leven niet worden,"zegt hij, hangend in een tuinstoel. "Omdat ik deze weekenden superrelaxed vind en van alles meemaak. Hoe groot VillaVibes ook wordt, deze sfeer moet behouden blijven." En hij steekt de vlam nog maar eens in een Marlboro.

Om vijf uur druppelt iedereen weer binnen, klaar voor de rosé. Marije (31 jaar, marketing coördinatrice bij geiserfabrikant Vaillant) is van de directe communicatie. "Glazen meenemen,"sommeert ze Jaap, die zo naar buiten denkt te kunnen wandelen. Omgekeerd kan ze veel hebben. "Hé hoerrr. Wijn!"roept Harold tegen haar. Er zijn maar weinig mensen die kunnen inschatten wanneer zo'n opmerking op zijn plaats is, maar Harold is er een van. Tot hilariteit van de anderen.

Omdat het tapas-avond is, bereidt Ed maar liefst tien verschillende gerechten, met in totaal 45 tenen knoflook. Samen met Manon (een 31 jarige meisjesachtige vrouw met blond golvend haar, die langzaam maar zeker mijn top 3 binnen sluipt), dek ik de tafel. Als iedereen zijn plaats in de eetzaal heeft ingenomen, eindig ik samen met haar en Arjen (32, studentikoos, bril) aan het uiteinde van de tafel. Arjen en Manon hebben een bewogen liefdesleven achter de rug. De ex van Arjen heeft hem een jaar geleden in de steek gelaten voor een van haar collega's. Manon heeft haar ex het huis uit gezet en ingeruild voor een kruising tussen een zwarte labrador en een retriever. De verwachtingen van beiden voor het weekend zijn niet hooggespannen, of die indruk geven ze in elk geval. Gewoon, een leuk weekend, en misschien een aardig iemand treffen, meer niet.

Ed heeft na zijn kookverplichtingen uitgebreid in zijn privé-bad met gouden poten gelegen en komt weer naar beneden, klaar om plaatjes te gaan draaien. De muziek gaat harder en er wordt, zij het wat schichtig, een danskringetje gevormd. In de openhaardkamer hebben Marsika (32 jaar, schuldhulpverleenster) en Hans (een 33-jarige callcentre-manager) zich aan de eerder genoemde voetmassage overgeleverd. Ik vermaak me met Manon die zich inmiddels definitief in mijn top 3 genesteld heeft. Aan het einde van de avond besluit het terug te brengen tot een top 2.Marije zat er vanaf het begin al in.

Het zondagse ontbijt is wederom uitgebreid, alleen zullen er vandaag minder mensen gaan wandelen. Twee zware avonden eisen duidelijk hun tol. De een ligt te slapen op het gras, de ander leest een boek, een derde zit een beetje glazig voor uit te kijken en de rest zit te kaarten. Harold is nergens te bekennen. Net als Manon. De middag zit er alweer bijna op als Harold komt aan gereden in een zwarte Saab. Hij heeft niet alleen dezelfde smaak qua vrouwen, hij rijdt ook nog in dezelfde auto als ik. "Lekker gewandeld?" vraag ik. "Ja," zegt Harold, "we hebben ook nog een terrasje gepakt."

Terwijl iedereen voor de laatste keer gezamenlijk aan tafel zit, neem ik Harold en Ed apart: het wordt tijd om te vertellen dat ik een artikel in Revu ga schrijven over dit weekend. Beiden vinden het geen enkel probleem. In de eetkamer zijn de reacties heel anders, variërend van verbazing tot grote verontwaardiging. Liefs vijftien deelnemers willen niet met naam genoemd worden. Er blijkt onder de vrijgezellen toch nog enige gene te heersen over een poging als deze om een partner te vinden.

Vanaf dat moment daalt er een heerlijke rust op mij neer, want slechts weinigen willen nog met me praten. Mariska vertelt dat ze niet met mij naar huis rijdt, maar dat heeft minder te maken met mijn ontboezeming dan met de voetmassage die Hans haar gisteren gaf. Hans brengt Mariska naar huis.

Later, als ik min of meer weer door de groep ben opgenomen, wordt het spelletje ‘kleur bekennen' gespeeld. Hierbij mag iedereen vragen verzinnen, die betrekking hebben op iemand in de groep. Wie is de beste minnaar? Wie heeft de grootste mond? Wie is het beste gekleed? Met wie zou je een beschuitje willen eten? Wie is de best voetballende vrouw? Vervolgens moet iedereen anoniem een naam opschrijven en wordt er geturfd. Harold heeft de grootste mond, men denkt dat Ed de beste minnaar is, er zijn twee mensen die met mij een beschuitje willen eten en ik blijk ook de best geklede man te zijn. Vervolgens gaan we typecasten. We gaan de kring rond en iedereen mag roepen in wat voor rol hij die bepaalde persoon zou plaatsen. Bij Jaap roept Harold: "Als jij nou een staartje laat groeien, dan zou je echt zo'n acteur in een Duitse pornofilm kunnen zijn."Ik blijk het best een foute GTST-ster te kunnen spelen, Ed is een van die jongens uit de Amstel-reclame en Marije blijkt goed in de rol te passen van de verwende bitch van rijke ouders.  Ondanks, of misschien wel dankzij deze uitstraling heeft ze in het verleden niet te klagen gehad over relaties. Maar dit geldt eigenlijk voor iedereen: men is hier niet gekomen omdat men geen partner kon krijgen. Het is nu eenmaal een feit dat steeds meer relaties tijdelijk zijn en dit weekend is een zeer aangename manier om weer met nieuwe mensen in contact te komen. Die nacht gaat iedereen naar bed, voor een laatste nachtrust in Chateau de Presseux.

Tijdens de terugweg -Jaap en Marije rijden wel mee terug- concluderen we dat er in vergelijking met de andere VillaVibes-weekenden rond het VillaVibes-succespercentage van vijfentwintig procent zitten. Maar het blijft vreemd dat je naar een romantisch kasteel in de Belgische Ardennen moet om Nederlandse vrijgezellen te leren kennen. Hoewel, als ik een paar avonden later deze laatste zin schrijf, zit Marije naast me...