Singleweekend: aanrader of afknapper?

Is dat leuk, een weekend met 29 andere vrijgezellen in een kasteel in de Ardennen doorbrengen, tijdens een heus singleweekend? Journaliste Marleen Janssen moest drie keer slikken, ging toch en had de tijd van haar leven. Maar vond zij ook de liefde van haar leven?

De eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat ik de avond vóór vertrek het liefst heel diep onder de dekens was gekropen. Om er pas na het weekend weer onder vandaan te komen. Even werd ik bevangen door een soort radeloze paniek. Het zou één grote verschrikking worden. Een singleweekend met allemaal gekken en emotioneel verknopte mensen. Zieligerds die niet aan de man c.q. vrouw kunnen komen. Enkel gesprekken voeren over liefdesverdrieten, relatiecrises en vooral: veel getob.

O hemel, wat hing er boven mijn hoofd? "Ach", zeiden mijn vriendinnen, "het is zo'n grote groep mensen, er zijn er altijd wel een paar leuk." De vriendinnen wilden allemaal wel in mijn plaats gaan en hadden bij voorbaat de grootste lol. De verhalen over wat er zou kunnen gebeuren, werden steeds wilder: "Je komt Hem vast tegen!" "Misschien zijn er wel drie kun je niet kiezen!", "We bellen zaterdag, kunnen we even overleggen!"Ja ja, dacht ik zuur. En stopte voor de zekerheid een dik boek in mijn tas. Mocht het een drama worden, dan kon ik in ieder geval in bad mijn boek lezen.

Vooroordelen te over dus. Voor een groot deel ongegrond. Maar als ik heel eerlijk ben, geloof ik ook echt niet in ‘koppelacties'. Want laten we wel zijn: zo'n singleweekend heeft natuurlijk tot doel liefdesrelaties te doen ontstaan. Kan dat op commando?

Eenmaal onderweg naar het kasteel in de Ardennen besloot ik mijn vooroordelen en angsten te laten varen. Vooral niet de illusie te hebben een geweldig leuke man te ontmoeten en het naderende weekend maar te beschouwen als een leuk feestje met leuke mensen.

Verjaardagsgevoel

En het werd een leuk feestje met leuke mensen. Vijftien single vrouwen en vijftien single mannen tussen de 25 en 39 jaar onder één dak. Het dak van een fantastisch kasteel tussen glooiende heuvels, ingericht met veel dikke sofa's en wulpse fauteuils, Perzische tapijten en flakkerende kaarsen. Goed van eten en drinken... en allemaal de eerste avond ‘in de kring'.

Want ja, niemand kent elkaar en dan ontstaat een soort verjaardagspartijtjesgevoel. Wat onhandig en verlegen schoof de een na de ander aan en werden wat gesprekjes gevoerd over de duur van de reis en wie met wie was meegereden. Waar kom jij vandaan? Goh, daar woont mijn tante ook. Dat soort zaken.

Ik zat op een bankje te luisteren en te kijken en dacht: dit verjaardagsgevoel gaat niet lang duren. Als we straks aan tafel zitten en d flessen worden opengetrokken, breekt het ijs en morgen voelen we ons allemaal vrienden.

Dat groepsproces is fascinerend. Of je nu met collega's, vrienden of onbekenden verkeert, menselijke gedragingen zijn universeel. In eerste instantie wordt er afgetast. Iedereen neemt een wat afwachtende houding aan. Niet teveel van jezelf laten zien, maar ondertussen de anderen goed scannen. We babbelden wat, er werd nog eens wat wijn bijgeschonken en we lachten om elkaars grappen en grollen. En meteen werd op die eerste avond bepaald wie wel niet ‘potentieel' dan wel ‘leuk' was.

Wegwezen!

Ja, ik deed het ook. Schaamteloos in mijn hoofd meteen schiften: dat is een gevaarlijke versierder (dat zie je aan zijn ogen), dat is een watje (hoe kun je als openingszin gebruiken: wat zijn jouw hobby's?), die is te klein (maar misschien best aardig) en die verlegen. Ik dacht bepaald niet: hé, die is interessant. Maar dat was eigenlijk wel prettig, want daarmee was alle druk van de ketel en kon het gewoon gezellig worden. Geen versierpogingen of geflirt, geen gedoe met zoenen en mannen in je bed slepen. Welnee, ik werd gewoon one of the guys: ik ging in het standje van de cynische grappenmaker. Ook niet voor niets, want dat was mijn manier om het restant van de zenuwen te bedwingen en te kiezen voor de veilige weg. En zo had ik het binnen de kortste keren zeer naar mijn zin. Tegen toetjestijd zat iedereen lekker te kletsen. Of die gesprekken en gesprekjes ergens over gingen? Nee, van het hele weekend kan ik me maar een paar echte gesprekken herinneren. Over serieuze dingen als waar je bang voor bent, of therapie helpt als je niet lekker in je vel zit en waarom je je door bepaalde mensen laat raken en anderen direct weg duwt. De rest van de tijd was het vooral heel hard lachen, veel grappen maken en sterke verhalen vertellen. Helemaal geen getob of moeilijk gestamel over verbroken relaties. Verbazingwekkend vrolijk en verbazingwekkend schoolkamp. Het was dat het kasteel geen kamers met stapelbedden kende, anders waren er zeker kussengevechten ontstaan of waren de jongens stiekem bij de meisjes gaan slapen. Maar dat gebeurde natuurlijk wel. Sterker nog: tijdens de eerste nacht stond er ineens een man, enkel gekleed in onderbroek, naast mijn bed. "Wegwezen", zei ik en ik draaide me om om verder te slapen.

In bed met Boris

De volgende ochtend aan het ontbijt vroeg ik een van de vrouwelijke groepsgenoten of zij niet gezellig bij mij wilde komen slapen. Vanwege de man in onderbroek wellicht, maar ook omdat het leuker is een roommate te hebben. Daar kun je dan al kletsend nog eens de beste roddels mee doornemen. Bovendien was mijn kamer zo enorm groot (acht bij tien meter plus een aparte badkamer, ja, dat geeft een echt prinsessengevoel), dat ik me niet helemaal op mijn gemak voelde. Voordat ik de eerste nacht in bed stapte, heb ik als een angstig kind alle kasten gecontroleerd. Prinsessen zijn tenslotte ook bang voor enge mannen in de kast. Mijn vrouwelijke groepsgenootje wilde mijn roommate niet zijn, want ze had haar oog laten vallen op een aantrekkelijke meneer. Daarvoor had ik alle begrip. Dus vroeg ik impulsief Boris, die ook aan de ontbijttafel zat en behoorde tot de categorie ‘veilige man' of hij dan niet mijn roommate wilde zijn. "Prima", zie Boris, "ik pak meteen mijn spullen!"O jee, dacht ik even, moet ik hier nu iets mee? Nee, dacht ik verstandig, hij wordt mijn roommate en TOEVALLIG is hij een man. Maar goed, dat is toch wel een piepklein beetje spannend.

Echt spannend werd het echter zaterdagavond. Niet voor mij persoonlijk, want Boris had zich weliswaar in de prinsessenkamer geïnstalleerd en had zijn kant van het bed (dat maar drie meter breed was) opgemaakt, maar daar was niets opwindends aan. Het leverde eerder een beeld op van huiselijk geluk. Of zoiets.

Op zaterdagavond werd het spannend omdat ‘de kaarten waren geschud'. Overdag was er wat gewandeld en gekletst en waren hier en daar wat vriendschapslijntjes ontstaan. Nu kon het echte feest beginnen.

Soorten singles

Stel je een grote groep dertigers voor. Allemaal zonder relatie en allemaal op een bepaalde manier zoekende (want anders zaten ze hier niet). Al bij de start van het diner om acht uur was duidelijk dat de groep uiteenviel in drie soorten singles. Groep één bestond uit degenen die wilden scoren en duidelijk waren op een one night stand. ("Maar hoe doe je dat dan?"vroeg mijn moeder later. Ik: "Dat weet je omdat er een zinderende sexuele spanning rond iemand hangt, je ziet ogen heen en weer schieten tussen borsten, benen en billen. Er wordt een paringsdans opgevoerd").

Groep twee waren de mensen die uit waren op vaste verkering. Ook daar was sprake van  baltsgedrag, zij het in wat mindere mate. Wie verkering zoekt, gaat immers niet meteen in de seks-mode staan zullen we maar zeggen. Groep drie bestond uit de singles die vooral veel lol wilden maken en die alle schijn- en echte bewegingen van de anderen scherp in de gaten hielden.

Een impressie van een verkeringzoekende. Man danst met vrouw. Vrouw vindt man wel aardig, maar houdt het na een dans voor gezien (saai gesprekje? Onjuiste motoriek? Dát probeerden de toeschouwers uit den treure te achterhalen). Man heeft bord voor kop en blijft aandringen. Vrouw zegt dat ze nog een wijntje gaat halen. Man volgt. Vrouw werpt zich op willekeurig andere man om nummer één van zich af te schudden. Nummer één staat verloren midden in de ruimte. Kijkt om zich heen en ziet mogelijke nieuwe prooi. De geschiedenis herhaalt zich. Een impressie van een one night stand-zoeker hoef ik niet te geven. We weten allemaal hoe dat gaat. Het hele circus werd met argus-ogen gevolgd door de singles uit groep drie. Ik behoorde tot die groep en ik vond het heerlijk. We stookten het vuur flink op, bespraken mogelijke liefdeslijnen, wezen elkaar op voelbare spanningen, zetten weddenschapjes in op die-gaat-straks-met-die en hadden onenigheid over wie absoluut wel dan wel absoluut niet bij elkaar zouden passen.

Er verdwenen mensen met z'n tweeën naar buiten (grote hilariteit bij de toeschouwers). Er kwamen mensen alleen weer terug (vertwijfeling bij de toeschouwers). Er werd close gedans, er werd aan acrobatische Rock 'n Roll gedaan, er werd diep in de ogen gekeken, die in decolletés en diep in glazen. Het was geweldig.

In bed met roommate Boris lag ik nog te schuddebuiken. Wat een evenement! Wat een ontwikkelingen! Wat een sensatie! We roddelden er nog een uur of wat op los en vielen daarna als kuise koningskinderen in slaap.

Witjes

Feestjes moeten eindigen op het hoogtepunt. Maar ja, er is altijd weer een volgende dag. Ook die was reuze gezellig, maar de gezichten waren witjes en de lichamen wilden niet meer zo goed bewegen. Boris en ik hingen uit het raam van onze kamer en keken uit op het glooiende grasveld, waar de rest van de groep uitgeteld lag bij te komen. Hoe het nou allemaal verder zou gaan, vroegen we ons af. Zouden die twee die nu innig op die bank zaten elkaar ooit nog zien? Zouden die andere twee werkelijk samen naar het park gaan, zoals gisteravond was bezworen? Zouden wij ooit nog voor een raam staan en de wereld buiten van commentaar voorzien? Nee, dacht ik op de terugweg in de auto. Dit was een zeer feestelijk weekend. Dit was een prachtig onderzoeksproject naar de mens die contact zoekt. Dit wordt een leuke herinnering waar je op andere feestjes nog eens mee voor de dag kunt komen.

Maar. Tegenwoordig bestaat de mail. En kun je elkaar gezellige verhaaltjes vertellen, ongelooflijk ad rem chatten en openhartig zijn. Op dag twee na het weekend (ik was zo ziek als een hond en kwam tot de conclusie dat singlefeestjes leuk zijn, maar dat óudere singles zoals ik  het beter bij één avond kunnen laten, anders trekken ze het niet) was ik mailende met vier mannen. Heel fijn voor het ego. En prettig voor de vriendinnen die zeiden: "Zie je wel!"

Die vier mannen duurde maar één dag. Daarna bleef er eentje over. De leukste natuurlijk. Boris uit de prinsessenkamer. Morgen ga ik bij hem eten. Staan we dan nog steeds voor het raam een beetje de wereld te beschouwen? En vragen we ons dan nog steeds af wat er van die anderen geworden is? Of zouden we echt twee koningskinderen zijn?